თარგმანი რეზო თაბუკაშვილისა
ერთიმეორეს რომ მისდევენ დინჯი წუთები, მშვენიერებას აყვავებენ გაშლილ ვარდებად, მაგრამ მშვენება, დროის ხელით ნასათუთები, დროის ხელითვე იღუპება და სამარდება, უსასრულობის გზაზე მიჰქრის დრო უშფოთველი. ზაფხულის დღეებს ზამთრისაკენ მიერეკება, ყინვის საფარით იფარება მკვდარი ფოთლები, ოდესღაც მწვანე ბუჩქნარები იქცნენ ეკლებად, მაგრამ ზამთარშიც არ მოკვდება ჭრელიზაფხული, და ყვავილებიც იცოცხლებენ გამხმარ კონებად, თუ შუშის კედლებს სურნელი აქვთ შემონახული როგორც ზაფხულის გახსენება და მოგონება. ვარდის სული კი რჩება მარად გარდაუცვლელი Those hours, that with gentle work did frame The lovely gaze where every eye doth dwell, Will play the tyrants to the very same And that unfair which fairly doth excel: For never-resting time leads summer on To hideous winter and confounds him there; Sap chequed with frost and lusty leaves quite gone, Beauty oersnowd and bareness every where: Then, were not summers distillation left, A liquid prisoner pent in walls of glass, Beautys effect with beauty were bereft, Nor it nor no remembrance what it was: Leese but their show; their substance still lives sweet.
იღუპებიან ზამთრის სუსხით ვარდის ფურცლები,
But flowers distilld though they with winter meet,
პოეზიის გვერდი • • • ![]() |